Tak, jest brudny, nie ma aquaparku, tłok w tramwajach jest morderczy, autobusy wciąż są wymieniane od kilku lat, a zatem wciąż te same. Tak, nie ma w nim starówki, tak pięknej, tak okazałej jak te w Poznaniu, Krakowie, Toruniu. No nie ma, może dlatego, że od zawsze było to miasto portowe, a więc handel toczył się nad Odrą, a co za tym idzie nie był potrzebny plac do handlu typu rynek.

Mimo, iż na stałe nie mieszkam w Szczecinie, to jednak chętnie wracam do mojego rodzinnego domu na Golęcinie. Pomimo niepochlebnych opinii na temat tego miejsca, jest tu wiele rzeczy, które naprawdę urzekają mnie swoją historią. Nawet moje mieszkanie. Kiedyś zamieszkiwane przez niemiecką rodzinę, która 18 lat temu zapukała do naszych drzwi.

Ja spojrzę na Szczecin nie tylko jako mieszkanka, ale także z punktu eksperta FS. Miasto jest dokładnie takie jak jego mieszkańcy, bo to człowiek kształtuje swoje otoczenie i odwrotnie – otoczenie kształtuje nas, dlatego wszyscy jesteśmy tu tak samo ważni – czyli i optymista i pesymista ma rację, do nas należy wybór.

Szczecin to dla mnie przede wszystkim miasto możliwości. Przyjechałam tu samotnie w wieku 16 lat i odtąd mogłam brać życie we własne ręce... Rozpoczęłam naukę w szczecińskim liceum, a następnie podjęłam studia na szczecińskiej uczelni. Od tego czasu mieszkałam już w 4 odległych dzielnicach.

Tutaj się urodziłam, tu spędziłam swoje dzieciństwo, młodzieńcze lata również. W tym mieście poznałam wspaniałych ludzi, nawiązałam przyjaźnie i wyszłam za mąż oraz urodziłam i wychowałam dwójkę swoich wspaniałych dzieci, które również są bardzo mocno związane z tym miejscem.

…wysiadłam z pociągu i zobaczyłam coś, co pamiętam do dziś – zielone miasto. Czekała mnie miesięczna praktyka w „Gryfie”. Zapach czekolady odurzył mnie na zawsze, unosił się pośród drzew. Wspomnienia, marzenia, oczekiwania...czy były? Już nie pamiętam... ale chyba nie.